IwoX

wtorek, 11 marca 2014

Z miłości do książek

Zdjęcia - Joel Robison kanadyjski fotograf.

http://joelrobison.com/

wtorek, 11 lutego 2014

Zimowa Baśń o Wiośnie

Балада про принцесу

(Rusłana)

Дальня путь лежить

Через хмари і небес блакить,

Там в чужім краю

Не знайде вона любов свою,

Бо вбиває золото красу.

Вона була подібна до сонця -

Принцеса луків.

Вона одна володарка лісу -

Тварин і птахів.

Зростаючи в некошених травах -

Серед лілей.

Вона була променем світла -

Серед людей.

Тільки не знайшла все,

До чого прагнула душа.

Золото й парча залишили

Обпік на плечах

І отруту смерті на устах.

Вона була неначе дитина -

Принцеса луків.

Вона одна володарка лісу -

Тварин і птахів.

Зростаючи в некошених травах -

Серед лілей.

Вона була дитиною світла -

І світлом людей.

Але ніхто не в силах

Згасити сонце в безодні зла,

Ніхто не в силах спинити розталь,

Вір, я жива...

Па-па-па...

Побачиш там до небокраю -

Зелень луків.

Побачиш сам володарку лісу -

Тварин і птахів.

Я там живу де сонце розквітло -

Серед лілей.

Назвеш мене принцесою світла

І світлом людей.

Знову я прийду до тебе,

Я з'явлюсь у світлу мить,

Тільки треба справді вірити...

Я тобі в частинку неба

Назбираю всю блакить,

Тільки треба справді вірити...

А коли зберуться хмари над землею,

Не забудь, через сонячні луки

В казку путь...

sobota, 8 lutego 2014

Istnieje w Afryce plemię, w którym wiek życia człowieka nie jest liczony od momentu jego urodzin ani od poczęcia, ale od chwili, kiedy dziecko pojawiło się w umyśle swojej matki. Gdy matka podejmuje decyzję o pojawieniu się dziecka, oddala się od współmieszkańców plemienia, siada samotnie pod drzewem i medytuje wsłuchując się w pieśń w jej duszy, aż wychwyci melodię, która rozbrzmiewa dla jej przyszłego dziecka.

Kiedy wysłucha tej pieśni uważnie, wraca do plemienia oraz mężczyzny, który zostanie ojcem jej dziecka, a następnie ona sama uczy go owej pieśni. Później, po fizycznym poczęciu dziecka, razem śpiewają ją zapraszając tym dziecko do pojawienia się go w łonie swej matki.

Wreszcie, gdy kobieta jest w ciąży, melodii tej pieśni uczy położnej, starsze kobiety w jej wiosce. Dzięki temu, kiedy już dziecko zaczyna się rodzić, kobiety asystujące przy narodzinach śpiewają ją dziecku witając je. Pieśni tej, gdy dziecko rośnie, są uczeni pozostali członkowie plemienia, by o jakimś czasie, kiedy dziecko będzie starsze i spotka je jakaś przykrość, upadnie, zrani się – każdy potrafi pocieszyć dziecko śpiewając mu jego pieśń – tak samo gdy zrobi coś dobrego.

W okresie inicjacji, a także przy okazji innych rytualnych obrzędów, dziewczynka czy chłopiec, a następnie dziewczyna czy młodzieniec, wysłuchuje jej, a brzmi ona jako wyraz radości i czci dla tego wydarzenia. Towarzyszy im przez całe życie – śpiewają ją także razem podczas zaślubin. Także u schyłku życia człowieka, a później, kiedy umiera, pieśń ta jest pożegnalną i ostatnią muzyką, którą słyszy.

Sławek Madaliński na podstawie Sobonfu Some: Welcoming Spirit Home: Ancient African Teaching to Celebrate Children and Community,